Jemig, lieve Roos, wat valt December me zwaar. De eerste December zonder jou. En ondanks dat met het verstrijken van de tijd mijn wereld langzaam groter wordt, kruip ik nu juist het liefst weer terug in de bubbel waar ik in de weken vlak na jouw overlijden in zat. Ik wil vertragen, niks doen, thuisblijven. Mijn lijf doet pijn, mijn hoofd is overprikkeld en de tranen zitten elke dag hoog. Of eigenlijk elk moment. Ze stromen om het minste of…
Vandaag is het 5 December. Sinterklaas is jarig. Van jongs af aan keken we samen naar de intocht op televisie en ben je een aantal keer naar de intocht in het dorp geweest. Soms waren er jaren dat je opgenomen lag in het ziekenhuis of het SEIN, maar ook daar dacht Sint aan de kinderen. En op Ilmarinen werd ieder jaar uitbundig Sinterklaas gevierd. Maar weet je dat ik eigenlijk helemaal niet weet of jij in Sinterklaas geloofde of niet?…
“Je hebt last van vastgelopen rouw.”. Even daarvoor had ik haar verteld dat ik de laatste tijd emotioneler ben en veel spanning in mijn lijf ervaar. Wanneer ik de ‘vastgelopen rouw’ weerleg en uitleg dat ik denk dat het een deel trauma is van 12 intens heftige zorgintensieve jaren, zegt ze in één adem dat het dan dus vastgelopen traumatische rouw is. Want, zo is haar uitleg, als Roos niet was overleden was de spanning die ik nu ervaar er…
Gisteren verwelkomden we twee nieuwe gezinsleden met een bijzonder verhaal. Poppy en Spinner. Een broertje en een zusje. De kittens zijn afkomstig van de kat van een lieve begeleider van Roos. Haar kat zou een nestje krijgen met als uitgerekende datum 28 augustus; Roos haar verjaardag. Uiteindelijk werden de kittens vier dagen eerder geboren, maar door de bijzondere uitgerekende datum en omdat de begeleider zo begaan was met Morris wilde ze hem een katje schenken. Later besloten we zelf om…
“Weet je nog dat we in de Efteling waren? Ik voelde me zo fijn daar met jou.”, schreef je nichtje Bo tijdens jouw uitvaart op haar herinneringskaartje. Een herinnering aan het weekend dat opa en oma 50 jaar getrouwd waren en hun kinderen en kleinkinderen een lang weekend meenamen naar Kaatsheuvel, naar de Efteling. Vandaag precies een jaar geleden. Ondanks dat de epilepsie zich niet liet voorspellen en we nooit wisten hoe jouw dag eruit zou zien, weerhield het ons…
“Kijk, Roos staat op de kast.”, hoorde ik Morris afgelopen week tegen een vriend en twee vriendinnen zeggen. Samen stonden ze in Roos haar kamer terwijl Morris vertelde over de spulletjes op de kast. “Hield ze van croissantjes?”, vroeg iemand. “Ja!”, zei Morris, “Daarom zie je ook zoveel croissantjes op haar kamer…”. En terwijl ik op een afstandje naar hun gesprek luisterde, voelde ik tranen achter mijn ogen prikken. Trots op hoe Morris blijft vertellen over Roos. Ze is en…
“Het is dat ik weet wat het verschil is tussen spieren en botten, maar het is allemaal echt keihard…”, zegt ze terwijl ze mijn schouders masseert. Gek genoeg vertel ik vlak daarvoor nog dat ik sinds Roos haar overlijden het gevoel heb dat ik mijn schouders weer kan laten hangen. Naast missen en verdriet voel ik verder geen spanning meer in mijn lijf. Toen Roos nog leefde en we middenin de zorgen zaten, hoorden we regelmatig dat mensen veel respect…
Vandaag is het precies 26 weken geleden, lieve Roos… 26 weken geleden dat we naast jouw bed waakten tot je je laatste adem uitblies. 26 weken geleden dat je bent overleden. Precies een half jaar. Al is het morgen qua datum een half jaar. Van 27 april naar 27 oktober. Van de lente naar de herfst. De eerste periode na jouw overlijden wilde ik thuisblijven. Thuis waar jij het dichtstbij voelde. Uren zat ik buiten op het bankje in de…
Vanaf het moment dat ik hoogzwanger was van Morris hadden we thuis dagelijks mensen over de vloer om de zorg voor jou te kunnen delen, lieve Roos. Dit betekende dat we een deel van onze privacy inleverden, maar daar stond tegenover dat we overeind bleven staan. Jouw begeleiders namen de zorgen even van ons over, dachten mee over jou, ondersteunden ons tijdens vakanties, waren er tijdens opnames, handelden bij kritieke momenten, waren getuige van onze emoties en belangrijke gebeurtenissen en…
“We vermoeden dat Roos epilepsie heeft.”. Ergens was ik opgelucht toen ik dat hoorde. Vroeger had ik een vriendin met epilepsie. Haar epilepsie was onder controle met medicatie, ze studeerde, ging op stap, deed alles. Met de juiste medicatie zou Roos best een normaal leven kunnen leiden, dacht ik. En ze was jong, dus het kon nog alle kanten op… Vanaf haar 2e jaar had Roos iedere dag aanvallen en epileptische ontlading in haar mooie koppie. Dag en nacht. Ze…