Vandaag precies 20 weken lieve Roos. Al 20 weken kan ik je niet meer knuffelen, vasthouden, m’n neus in je haren begraven, verdrinken in je mooie ogen en genieten van je heerlijke lach. Vanmorgen verscheen er een stralend hartje op de muur in onze slaapkamer. Ik geloof niet in tekens van jou. Ik geloof niet dat je daarmee laat zien dat je er bent. Je zit namelijk diep in mijn hart. En dichterbij dan dat kan je niet zijn. Ik…
Gisteren mochten Erik, Morris en ik als gast aanwezig zijn bij de Regatta voor de Ronald McDonald Hoeve, lieve Roos. Eén van de 3 vakantiehuizen van het Ronald McDonald Kinderfonds waar we mooie en warme herinneringen met jou hebben gemaakt. Naast dat we gingen zeilen, volgepropt werden met heerlijk eten, mooie gesprekken hadden met andere ouders en ik geraakt werd door de positiviteit en het doorzettingsvermogen van een stoere krachtige meid van 17 die verbonden is met de Hoeve door…
Gevuld met herinneringen met liefde zo puur verscheurd verpletterd gedoofd als een vuur stilte leegte verdriet niet te onderdrukken gebroken uiteengespat in duizenden stukken verdoofd verlamd pijn door intens gemis Dat is dus… …wat hartzeer is. De afgelopen dagen heb ik het zwaar, lieve Roos. Een woord dat niet snel uit mijn mond klinkt. Maar ik kan er niet omheen… Ik vind het momenteel echt rete zwaar. Jouw gemis drukt op m’n hart en allerlei gedachten tollen rond in mijn…
Precies 14 jaar geleden werd ik voor het eerst moeder. Moeder van het allermooiste meisje dat ik ooit in mijn leven had gezien. Ik werd moeder van jou, lieve Roos. Ik werd moeder van een prachtig, krachtig kind. Want krachtig was je… Ondanks dat je zo geleefd werd door de epilepsie en je volledig afhankelijk was van anderen, had je een sterke eigen wil en bepaalde je jouw eigen tempo. Dat begon al toen je nog groeide in mijn buik……
Al jaren staat er een klein kaartje op het dashboard van jouw rolstoelbus. Een kaartje met een beschermengeltje. Je kreeg het eind 2016 tijdens ons verblijf in Villa Pardoes, lieve Roos. Ik weet het nog goed, want het was de eerste reis die we samen maakten met onze nieuwe rolstoelbus. Toen je te zwaar was om nog veilig te kunnen tillen werd duidelijk dat je een rolstoel zou krijgen en kwamen we voor een probleem te staan. De rolstoel paste…
Rouw Als een oceaan zo groot, soms kleiner dan een zee huil ik een tranenvloed, of neemt de eb me mee Mijn hoofd blijft boven water Gedachten laat ik vrij Ik voel de warmte van de zon stroom mee met het getij
Ik was hoogzwanger van Roos toen we trouwden. ‘Een moetje’ zouden ze vroeger gezegd hebben, maar wij trouwden niet omdat het moest, maar omdat alles dan in praktische zin in één keer geregeld zou zijn. En uiteraard vonden we elkaar ook heel lief. Op die zonnige donderdagochtend in 2011 meldden we ons samen met onze getuigen om half 10 bij het gemeente huis om ‘even’ te trouwen. Een kwartier later stonden we als vers gehuwd stel weer buiten op de…
Gisteren precies 10 jaar geleden verhuisden we naar ons fijne huis, lieve Roos. Niet omdat we zo graag wilden verhuizen of vanuit de stad naar een dorp wilden, maar vanuit pure noodzaak. Het was niet mogelijk om in ons oude huis aanpassingen te realiseren voor jou. Aanpassingen die hard nodig waren zodat we thuis de zorg voor jou konden blijven dragen. Aanpassingen die het leven van jou èn ons iets eenvoudiger en comfortabeler zouden maken. Een slaapkamer en badkamer op…
Een broer Mist zijn zus Op een uitgestorven strand in de warmte van de zon De wind neemt zijn lach De golven brengen tranen Met schatten van de zee spreekt zijn hart
Overal om me heen zie ik vakantiekiekjes voorbij komen of hoor ik vakantieverhalen en -plannen. Deze week zou je eigenlijk gaan logeren, lieve Roos. En zouden Erik, Morris en ik een weekje ‘onbezorgd’ op vakantie gaan. Maar los van de week BioVakantieoord die al geboekt stond, hadden we verder nog niets geboekt. Die korte vakanties zonder jou boekten we sowieso pas op het laatste moment vanwege onvoorziene omstandigheden zoals een ziekenhuisopname of uitval van personeel. Maar nu, met nog een…