De Wereld van KlapRoos

In de weken kort na jouw overlijden stroomden de lieve berichten via whatsapp, social media en per post binnen. Van familie, vrienden, kennissen, buren, collega’s en oud-collega’s, van ouders van mijn werk, lotgenoten, klasgenootjes van jou, van zorgprofessionals, vanuit het ziekenhuis en Ilmarinen, vanuit een aantal organisaties die we een warm hart toedragen en van vele volgers van de WereldvanKlapRoos. Berichten van bekenden en onbekenden. Zelfs uit de meest onverwachte hoeken. Korte woorden en prachtig krachtige verhalen. Soms met een…

Lees Meer Lees Meer

Elke dag meer verwijderd van jouw zachte haren en jouw ogen om in te verdrinken. Elke dag verder weg van jouw warme knuffels en van je heerlijke lach. Elke dag worden tranen pijnlijker. Elke dag worden herinneringen warmer. Vandaag is het precies 3 maanden na jouw overlijden allermooiste en allerliefste Roos. Vanmorgen vroeg Morris toen we wakker werden of we vandaag een roos taart voor jou kunnen maken. Toen ik vroeg wat hij bedoelde met een ‘roos taart’, was zijn…

Lees Meer Lees Meer

De zomervakantie naar Bio Vakantieoord boekten we een paar maanden geleden al met lieve vrienden. Vrienden die we in 2017 leerden kennen in Frankrijk op een speciale camping. Een vriendschap die ontstaan is door onze bijzondere kinderen. Ieder jaar vieren we met deze vrienden kerst op BioVakantieoord. Dit jaar zitten we er voor het eerst een week in de zomervakantie. Alleen wisten we toen we boekten nog niet dat jij er niet meer bij zou zijn, lieve Roos… BioVakantieoord is…

Lees Meer Lees Meer

“Foto’s van de uitvaart?!”, zei iemand, “Dat je dat wilt!”. Ja… Anders hadden we er niet voor gekozen hè… Waarom wèl foto’s van belangrijke gebeurtenissen als een geboorte, diplomering of bruiloft, maar geen foto’s van een uitvaart… Van een afscheid… Belangrijke gebeurtenissen gaan soms in een roes aan je voorbij. Helemaal als er veel mensen zijn of veel emoties bij komen kijken. Het is onmogelijk om alles in je op te nemen. Terwijl je er wel waarde aan hecht, je…

Lees Meer Lees Meer

Een foto van precies 11 weken geleden… We waren die bewuste woensdag wéér in het ziekenhuis. Dit keer om een echo van je buik te laten maken. De vrijdag daarvoor was je ontslagen na een korte opname vanwege aanhoudend discomfort dat al een paar weken duurde. Uit alle onderzoeken van vóór en tijdens die opname, werd niets gevonden dat jouw ongemak, toename van de epilepsie en het gebrek aan energie kon verklaren. Helaas kwam er die bewuste woensdag ook niets…

Lees Meer Lees Meer

Hulpmiddelen… Ze maakten Roos haar leven en ons leven makkelijker… En al verafschuwden we ze soms, we konden er niet zonder. Roos had thuis een heel arsenaal aan hulpmiddelen; een speciaal bed, een douchebrancard, een douchestoel, rolstoel, trippelstoel, plafondlift, loophulpmiddel, oogebstuurde spraakcomputer, vernevelapparaat, zuurstofconcentrator, spalken, epilepsiehelm… en vast nog meer. Haar hulpmiddelen zorgden voor veiligheid, comfort, overname van functies, ondersteuning en voor participatie. De hulpmiddelen waren echter geen eigendom van Roos, maar hadden we in bruikleen via de gemeente (WMO)…

Lees Meer Lees Meer

Ik mis je in je sokken Ik mis je in je jas Ik mis je in je beker En zelfs in je tas. Ik mis je in je bed In je knuffels, in je geur Ik mis je in je borstel En in het openen van de deur. Ik mis je aan de tafel Ik mis je in je stoel Ik mis je in de boodschappen Ik mis je in een heleboel Ik mis je echt in alles In alles…

Lees Meer Lees Meer

Vanmorgen huilde ik veel tranen voor jou lieve Roos, maar vanavond slikte ik ze even weg. Vanavond speelde Morris een geweldige rol in het theaterstuk ‘Helden hier melden’. En ik ben zó onwijs trots op hoe hij op het podium stond na alles wat hij in de afgelopen weken heeft meegemaakt. Hij stond er! Met een zichtbare groei ten opzichte van vorig jaar in zijn spel, stemvolume en houding. Al was hij zelf nog niet helemaal tevreden “Ik kon nog…

Lees Meer Lees Meer

Mijn eerste tattoo liet ik zetten op m’n 16e. Stiekem, zonder toestemming van m’n ouders.  Een (in mijn ogen) abstract zonnetje gezet door wijlen tattoo Wim uit Groningen. Omdat ik het stoer vond, een tattoo. Rebels… Ik heb m’n moeder nog nooit zó kwaad gezien toen ze diezelfde avond nog de tattoo op mijn arm ontdekte. Toen ik 40 was besloot ik het zonnetje te coveren. Morris had een jaar daarvoor namelijk naar m’n tattoo gewezen en zei: “tractorwiel”. Aangezien…

Lees Meer Lees Meer

Vaderdag Ontbijt op bed Samen Maar nooit meer compleet Je had hier gewoon bij moeten zijn, lieve Roos. Lekker moeten genieten van een croissantje. Daar was je zó dol op. In plaats daarvan is het een ontbijt met croissantjes en tranen. Veel tranen. Want jij bent er niet. Net zoals ik normaal niets met moederdag heb, heb ik ook niets met vaderdag. En toch heeft deze eerste vaderdag zonder jou een lading. Het is een keiharde confrontatie met de realiteit….

Lees Meer Lees Meer