Thuiskomen zonder jou. Ik hoef je niet van het logeerhuis te halen. En je wordt niet thuis gebracht door de taxi. Het klopt niet en het zou niet zo moeten zijn. Maar het is wel zo… Het weekend op camping de Ruimte was fijn. De plek vertrouwd. De mensen lief. De taart lekker. En er was rust. Het weer was alleen vreselijk. Grijs, nat en koud. Regelmatig schoot door m’n hoofd dat ik blij was dat jij nu ‘s nachts…
Lieve Roos, Dit weekend gaan we weg. Dat hadden we al ver voor jouw overlijden gepland en geboekt. Jij zou gaan logeren dit weekend, Erik, opa en Jan-Willem zouden een weekend op de motor weg en Oma, Jolien, Bo, Seb, Morris en ik zouden naar de camping de Ruimte in Dronten. Toen we het boekten had ik daar sowieso al een beetje een knoop van in m’n maag omdat camping de Ruimte een camping is waar aanpassingen voor jou zijn,…
4 juni 2013, precies 12 jaar geleden werd Roos (bijna 2) voor het eerst in het ziekenhuis opgenomen. In de weken daarvoor hadden we uitvalsverschijnselen en kleine schokjes waargenomen die Roos in een heel korte tijd veranderden van een blij gezond ‘Pluuske’ naar een zwaar vermoeid, schokkerig en afwezig meisje. Een maand en veel nare onderzoeken later kreeg Roos de diagnose Syndroom van Lennox-Gastaut. Een moeilijk instelbare vorm van epilepsie, al hadden we toen nog géén idee wat dat precies…
“Het is vandaag 27 mei, het is precies een maand geleden.”, zei Erik vanmorgen. En dat klopt lieve Roos. Precies een maand geleden, op 27 april, las ik jou voor de allerlaatste keer voor. Je was al ver weg in slaap, maar ik wist zeker dat je mijn stem zou horen en mijn aanwezigheid zou voelen. Ruim twee weken daarvoor had je een nieuw boek gekregen tijdens je laatste ziekenhuisopname. De opname waar geen oorzaak werd gevonden van het ongemak…
Lieve Roos, Na 10 jaar beneden slapen met zicht op jouw bed, slapen we vandaag voor het eerst boven. We hoeven niet meer in te grijpen bij aanvallen, de dekens over je heen te trekken wanneer je het koud hebt, je te draaien wanneer je in een status ligt of je rustig proberen te krijgen wanneer je ‘s nachts een feestje bouwt. En aangezien Morris vanaf het begin dat we hier wonen het stom vond dat hij de enige was…
Iedere dag mis ik je een beetje meer, lieve Roos. Het besef komt steeds harder binnen. Het is definitief. Al bijna 4 weken. Of ‘nog maar’ 4 weken… De eerste week lag je nog thuis in je eigen bed. Koud en stil, dat wel, maar nog steeds even mooi als toen je nog leefde. Iedere ochtend deed ik net als altijd je gordijnen open om je goedemorgen te wensen en iedere avond kuste ik je welterusten wanneer ik naar bed…
1 mei 2025 Dag van de Arbeid. Dag van de uitvaart. Gelaten sta ik op. Dit is de laatste dag dat je in je eigen bed ligt. Straks gaan we afscheid nemen van je en zal je bed voor altijd leeg blijven. Langzaam verzamelen we de spullen die mee moeten naar Rietland, een mooie locatie aan de rand van de stad maar midden in de natuur. Opa en oma en Jan-Willen en Jolien helpen mee. Fijn om dit samen te…
Vandaag is het moederdag. Een dag waar ik sowieso niet heel veel mee had, maar vanaf nu heeft deze dag een extra lading. Want jij lieve Roos, jij maakte mij voor het eerst moeder. Twee weken… Ik leef in een soort roes. De ene keer ben ik intens verdrietig. Om de kleinste dingen… Om 3 in plaats van 4 croissantjes in de oven. Om je jas die nog aan de kapstok hangt. En gewoon zomaar… Ineens… Dan huil ik rauw,…
Van het begin van Roos haar leven tot het eind van haar leven was Roos onlosmakelijk verbonden met de roze knuffelpoes. Ze kreeg hem van opa Luuk op de dag dat ze werd geboren en ze had haar knuffelpoes in haar hand toen ze haar laatste adem uitblies. We hadden een aantal reservepoezen in huis, maar vlak voor Roos haar overlijden deed ik een oproep voor wat meer roze knuffelpoezen omdat ze niet meer te koop zijn. We kregen er…
Precies één week geleden ging je allermooiste en allerliefste Roos… Al kwam je overlijden niet plotseling, het kwam wel snel. Sneller dan we verwachtten. Natuurlijk wisten we dat je door de jaren heen stap voor stap inleverde. Maar de afgelopen weken ging het ineens wel heel snel. Je sliep overwegend en had veel last van jouw epilepsie. Wanneer je wakker was lag je lusteloos voor je uit te staren of kreunde je van ongemak. De glans in je ogen was…