De Wereld van KlapRoos

Toen er in 2019 binnen mijn bestuur een vacature voorbij kwam waarin leerkrachten met lef werden gezocht voor een nieuw op te richten school, was voor mij direct duidelijk dat dit avontuur bij mij paste. Toch solliciteerde ik niet.Me bewust van mijn bijzondere thuissituatie met een zeer ernstig meervoudig verstandelijk beperkte dochter, Roos. Een thuissituatie die zorgde dat de balans tussen draagkracht en draaglast altijd fragiel was en ik de bal werk af en toe even moest laten vallen. Daarbij…

Lees Meer Lees Meer

Vandaag is het de 27e. Een nieuwe maand erbij zonder lieve liefste Roos. Maar vandaag voel ik het extra… Vandaag leven we al 11 maanden zonder Roos. Nog één maand en dan is ze precies een jaar dood… De laatste weken spelen zich momenteel als een film af in mijn hoofd. Ik denk regelmatig aan waar we vorig jaar rond deze tijd waten. Wat we deden. Wat er gebeurde. Wat we voelden… Alle bezoeken en gesprekken in het ziekenhuis, alle…

Lees Meer Lees Meer

Vier jaar geleden gingen Erik, Morris en ik voor het eerst op vakantie naar het buitenland zonder jou, lieve Roos. We hoefden even geen rekening te houden met medische handelingen, medicijntijden, aanpassingen en epilepsie. We konden gaan en staan waar we wilden en kwamen op plekken waar we met jou nooit hadden kunnen komen of waar we jou geen plezier mee zouden doen. Een vakantie zonder jou voelde dubbel, alsof we je achterlieten, maar we leerden dat we ondanks alle…

Lees Meer Lees Meer

Precies 42 weken geleden ging Roos dood. Ik noem het bij de naam. Maar ik haat het. Ik haat het dat ze er al 42 weken niet meer is. Nog 10 weken en dan is er een jaar voorbij zonder haar. Een jaar… Ik haat het. Ik huil niet meer iedere dag om Roos. Maar ik denk wel aan haar. Elke dag. Wanneer ik bewust stil sta of foto’s bekijk. Maar veel vaker in dagelijkse dingen. Een liedje op de…

Lees Meer Lees Meer

38,4 weken. Zolang droeg ik jou dichtbij me in mijn buik tot de dag dat je werd geboren. Tijdens mijn zwangerschap fantaseerde ik vaak over hoe het later zou zijn. Ik bedacht me dat ik je haren zou laten groeien en er grappige knotjes in zou maken. Dat ik veel met je zou gaan tekenen en knutselen. Dat we samen naar theatervoorstellingen en musea zouden gaan. Ik hoopte dat je een buitenkind zou worden en in bomen zou klimmen. Ik…

Lees Meer Lees Meer

“Wat wil je eten als we je verjaardag vieren?”, vraag ik. “Hamburgers,” antwoord Morris resoluut, “…van de McDonald’s. Zo is Roos er ook een beetje bij.”. De vrijdag voor zijn verjaardag hebben we een klein feestje. Morris oogt ontspannen en geniet van de aandacht en cadeaus die hij krijgt. Wanneer de meeste visite weg is en we nog wat nakletsen met oma en lieve vrienden gaat Morris plotseling op een stoel staan. “Ik ga even een speech geven…”, zegt hij….

Lees Meer Lees Meer

En zo loopt 2025 bijna op haar eind. Een intens heftig jaar… Ik durf wel te zeggen dat 2025 het allerheftigste jaar uit mijn leven is. En toch zou ik het liefst willen dat het voor altijd 2025 blijft. 2025 hoort nog bij jou, lieve Roos. Het was geen makkelijk jaar voor jou, maar je was er nog… We hebben samen herinneringen gemaakt en ik kon je nog troosten en voor je zorgen. Ik heb je heel veel geknuffeld en…

Lees Meer Lees Meer

Het lijkt alsof we hier al weken zijn, terwijl we er in werkelijkheid nog maar een weekend zijn. We vieren weer Kerst met vrienden bij BioVakantieoord. De plek is vertrouwd en de sfeer warm en gezellig. Het is ontspannen en fijn. Er is een mooi plekje ingericht voor jou en het huis is extra kerstig gemaakt. We spelen spelletjes, kletsen, lezen, puzzelen en relaxen. Maar mijn tranen zitten hoog, er zit een brok in mijn keel en mijn hart doet…

Lees Meer Lees Meer

Jemig, lieve Roos, wat valt December me zwaar. De eerste December zonder jou. En ondanks dat met het verstrijken van de tijd mijn wereld langzaam groter wordt, kruip ik nu juist het liefst weer terug in de bubbel waar ik in de weken vlak na jouw overlijden in zat. Ik wil vertragen, niks doen, thuisblijven. Mijn lijf doet pijn, mijn hoofd is overprikkeld en de tranen zitten elke dag hoog. Of eigenlijk elk moment. Ze stromen om het minste of…

Lees Meer Lees Meer

Vandaag is het 5 December. Sinterklaas is jarig. Van jongs af aan keken we samen naar de intocht op televisie en ben je een aantal keer naar de intocht in het dorp geweest. Soms waren er jaren dat je opgenomen lag in het ziekenhuis of het SEIN, maar ook daar dacht Sint aan de kinderen. En op Ilmarinen werd ieder jaar uitbundig Sinterklaas gevierd. Maar weet je dat ik eigenlijk helemaal niet weet of jij in Sinterklaas geloofde of niet?…

Lees Meer Lees Meer